Konstrukcja kart płatniczych

płatności bezgotówkowe, plastikowy pieniądz, karta debetowa prepaid, karty kredytoweWspółcześnie emitowane karty płatnicze, niezależnie od wystawcy muszą posiadać określone elementy i praktycznie zawsze być wykonane z tworzywa sztucznego, dlatego nazywane są czasami „plastikowym pieniądzem”.

Światowe standardy kart płatniczych zostały określone w 1985 roku przez normę ISO 7810 (Identification cards – Physical characteristics). Według tej normy karty płatnicze powinny posiadać format ID-1 o następujące wymiarach 85,60 mm × 53,98 mm (3,37 cala × 2,125 cala), takie same jak np. dowód osobisty w Polsce. Kolejna norma ISO/IEC 7813 definiuje dodatkowe parametry takie jak grubość (0,76 mm), zaokrąglone krawędzie (promień 3,18 mm), elastyczność, odporność na blaknięcie, toksyczność itp.

Procedury i zasady wydawania kart reguluje norma ISO/IEC 7812 (Identification cards – Identification of issuers, Part 1: Numbering system, Part 2: Application and registration procedures). Pierwsza cyfra numeru karty (MII – Major Industry Identifier) pozwala zidentyfikować emitenta:
1 – ISO/TC 68 i inne,
2 – linie lotnicze i inne,
3 – karty klubowe T&E,
4 – banki/instytucje finansowe,
5 – banki/instytucje finansowe,
6 – sieci handlowe i banki,
7 – sieci sprzedaży paliw,
8 – telekomunikacja i inne,
9 – cele lokalne regulowane przez poszczególne państwa, gdzie 3 kolejne cyfry stanowią identyfikację kraju zgodnie z normą ISO/IEC 3166 (Country Codes), a dalsze cyfry definiowane są przez narodowe standardy[1].

Do niedawna pierwsze sześć cyfr wydrukowanych lub wytłoczonych na karcie płatniczej stanowiło numer identyfikacyjny wydawcy karty (Issuer Identification Number – INN), zwany czasami numerem identyfikacyjnym banku (Bank Identification Number – BIN). Obecnie zgodnie z normą ISO/IEC 7812-1:2017 numer INN został wydłużony do 8 cyfr, a numer PAN (Primary Account Number) będący podstawowym numer rachunku nie może być krótszy niż 10 cyfr. Numer karty zakończony jest liczbą kontrolną.

Karty płatnicze różnią się wyglądem i elementami na nich zamieszczonymi, gdyż istnieje tylko kilka elementów wymaganych odpowiednimi normami. Na awersie (przedniej stronie) karty płatniczej standardowo widnieje nazwa emitenta (przeważnie banku), data ważności karty, numer karty, dane posiadacza karty, logo organizacji kartowej, w przypadku nowych kart również chip i informacja o możliwości dokonywania transakcji zbliżeniowych. Na rewersie (tylnej stronie) zaś pasek magnetyczny, hologram, miejsce na podpis, numer CVV2/CVC2, informacje od wystawcy (czyją własnością jest karta, numer infolinii, adres strony internetowej wydawcy, co zrobić ze znalezioną kartą), oznaczenie „Electronic use only”.

Karty posiadające napis „Electronic use only” przeznaczone są wyłącznie do wykorzystania w środowisku elektronicznym. Są one płaskie, nie można więc z nich korzystać w urządzeniach mechanicznych odczytujących wytłoczone elementy karty.

[1] A. Bury, Karty płatnicze w Polsce, CeDeWu, Warszawa 2002, s. 15.