Terminal POS – krótka charakterystyka

mobilny terminal pos point of sale transakcjaNajistotniejszym elementem systemu POS w punktach handlowo-usługowych jest terminal POS (point of sale), który dzięki odpowiedniemu oprogramowaniu może komunikować się z urządzeniami peryferyjnymi (np. czytnikiem kart płatniczych, drukarką fiskalną, szufladami na gotówkę, czytnikiem kodów kreskowych), i przekazywać niezbędne dane do systemów magazynowych, produkcyjnych lub za pośrednictwem agenta rozliczeniowego do banku. Terminale POS, tak samo jak zainstalowane aplikacje (często stworzone na potrzeby konkretnej branży) mogą być dzierżawione przez akceptantów od agentów rozliczeniowych lub zakupione bezpośrednio przez akceptanta. W drugim przypadku to akceptant jest odpowiedzialny za odpowiednią aktualizację oprogramowania i ponosi ewentualne koszty związane z naruszeniem zasad bezpieczeństwa.

Urządzenia przystosowane do obsługi transakcji dokonywanych u akceptantów za pośrednictwem kart płatniczych nazywa się terminalami EFT – POS (electronic funds transfer – point of sale). Natomiast mianem mobilnych terminali POS określa się smartfon lub inne urządzenie mobilne z odpowiednią aplikację oraz niewielkim czytnikiem kart płatniczych. Rozwiązanie takie niweluje koszty wynikających z zakupu lub dzierżawy tradycyjnego terminala. Dodatkowo akceptanci prowadzący działalność w niewielką skalę mogę wykorzystać urządzenie służące jako terminal POS również do wystawiania i obsługi paragonów oraz faktur, czyli zadać tradycyjnej kasy fiskalnej[1]. Do głównych wad mobilnych terminali POS można zaliczyć: przyzwyczajenia i mentalność klientów, problemy z zachowaniem odpowiednich standardów bezpieczeństwa (brak certyfikatów do autoryzacji kart i wpisywania kodu PIN w telefonie, wysokie wymogi standardy EMV w ramach SEPA[2].

Proces wdrażania nowych rozwiązań w zakresie transakcji dokonywanych za pośrednictwem terminali POS ze względu na bardzo wysokie koszty oraz przyzwyczajenia uczestników obrotu kartowego przebiega przeważnie bardzo powoli i niechętnie. Emisja instrumentu płatniczego z nową funkcjonalnością na szeroką skalę w sytuacji, kiedy sieć odpowiednio wyposażonych akceptantów dopiero się rozwija jest ryzykowne. Jedynie silne przeświadczenie uczestników systemu płatniczego (szczególnie systemu bankowego), że proces wdrażania nowego rozwiązania może zakończyć się sukcesem, może skłonić te podmioty do poniesienia wysokich nakładów na jej wdrożenie[3].

[1] E. Ślązak, Nowoczesne instrumenty płatnicze, [w:] Bankowość detaliczna, (red.) J. Koleśnik, Difin, Warszawa 2016, s. 215.
[2] Ibidem.
[3] M. Polasik, Innowacje płatnicze stosowane w fizycznych punktach sprzedaży – szansa dla obrotu bezgotówkowego w Polsce, [w:] Obrót bezgotówkowy w Polsce, (red.) H. Żukowska M. Żukowski, Wydawnictwo KUL, Lublin 2013, s. 83.